Terapia pedagogiczna

Terapia pedagogiczna- specjalistyczne zajęcia korekcyjno-kompensacyjne dla dzieci z problemami w nauce oraz ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się, prowadzone różnymi metodami i technikami, które mają na celu usprawnianie funkcji percepcyjno-motorycznych i wyrównywanie deficytów rozwojowych.

Trudności te związane z pisaniem i czytaniem nie są związane z poziomem inteligencji dziecka, ale z zaburzeniami funkcji językowych, spostrzegania słuchowego, wzrokowego, motoryki i ich współdziałania, uwagi, pamięci, lateralizacji (stronności ciała), orientacji w przestrzeni. Mowa tutaj o dysleksji rozwojowej, która w zależności od rodzaju trudności ma rozróżnienie na: 

  • dysgrafię- trudność opanowania techniki pisania.
  • dysleksję-specyficzna trudność w opanowaniu umiejętności czytania.
  • dysortografię- specyficzne trudności w opanowaniu poprawnej pisowni, ortografii.

Może też być dyskalkulia- trudności w nauce liczenia oraz dysmuzja- specyficzne zaburzenie zdolności muzycznych.

Celem terapii pedagogicznej jest stworzenie możliwości wszechstronnego rozwoju umysłowego, psychicznego, społecznego dziecka dyslektycznego. Usprawnienie jego funkcji percepcyjno-motorycznych, wyrównanie braków w wiadomościach i umiejętnościach szkolnych. Podnoszenie poziomu motywacji szkolnej, przezwyciężenie skutków niepowodzeń szkolnych, a także związanych z tym trudności emocjonalnych i społecznych.

Cele szczegółowe zajęć dostosowane są indywidualnie do rodzaju problemu dziecka. Mogą dotyczyć:

  • wspomagania rozwoju sprawności manualnej i graficznej,
  • rozwijania koordynacji wzrokowo-ruchowej, słuchowo-ruchowej,
  • kształtowania analizy i syntezy wzrokowej, słuchowej,
  • poprawy koncentracji, uwagi, pamięci i spostrzegawczości,
  • usprawniania orientacji w schemacie swojego ciała i przestrzeni,
  • rozwijania umiejętności czytania i pisania,
  • motywowania do systematycznej pracy
  • budowania pewności siebie

Planowanie zajęć i dobór metod odbywa się na podstawie zdolności dziecka, określeniu jego słabych i mocnych stron, respektowanie jego indywidualnych potrzeb i możliwości. Nieodzownym elementem pracy z dzieckiem dyslektycznym jest budowanie jego pewności siebie. Właściwy rozwój emocjonalny i społeczny podnosi jego samoocenę, a to ma odzwierciedlenie w dalszych sukcesach.

W trakcie trwania całej terapii istotne jest, aby rodzice wspierali swoje dziecko, a to zależy od ich cierpliwości, umiejętności porozumiewania się z dzieckiem, tłumaczenia różnych rzeczy, ośmielania i motywowania dziecka oraz, jak dobrze radzą sobie z jego zmartwieniami i frustracjami. Gdy w danym dniu nie ma spotkania ze specjalistą, ważne by poświęcić dziecku chociaż 15 minut, aby wiedziało, że pamięta się o jego problemach.

 

Symptomy dysleksji.

Pewne ryzyko dysleksji może wynikać z nieprawidłowego przebiegu ciąży, porodu, pochodzenia z rodziny, w której występowały przypadki dysleksji, opóźnienia rozwoju mowy. Rozwój ruchowy dziecka, opuszczenie etapu raczkowania, wolniejsze tempo rozwoju mowy mogą, ale nie muszą wskazywać na występowanie dysleksji w przyszłości.

Jednak gdy w wieku przedszkolnym dziecko nie lubi rysować szlaczków, koloryzować obrazków, ma problemy z posługiwaniem się nożyczkami, zapinaniem guzików, sznurowaniem butów, bieganiem, jazdą na rowerze, zapamiętywaniem rymowanek, rozróżnieniem lewej i prawej strony, myli wyrazy i przekręca je, nie lubi klocków i puzzli, to może wówczas wystąpić ryzyko dysleksji. Według prof. Marty Bogdanowicz, gdy dziecko w wieku 3-5 lat ma trudności z równowagą, nie lubi zabaw ruchowych, źle trzyma ołówek, zbyt mocno lub słabo go naciska, używa na zmianę prawej i lewej ręki, używa wyrazów, które samo wymyśliło, to są to symptomy wskazujące na ryzyko dysleksji. Z kolei dzieci 6-7 letnie mogą mieć trudności z określeniem pory roku, dnia, godziny, trudności z nauką czytania, tj. dziecko czyta pojedyncze głoski, nie rozkłada wyrazu na sylaby, czyta wolno, nie rozróżnia głosek z-s, b-p, k-g, nie potrafi znaleźć rymu do danego słowa.

W powyższym wypadku ważne jest rozpoczęcie zajęć korekcyjno-kompensacyjnych już u dzieci w wieku przedszkolnym. Chociaż dzieci nie wykazujące symptomów ryzyka dysleksji także mogą korzystać z ćwiczeń, które wszechstronnie stymulują rozwój funkcji leżących u podstaw czytania i pisania, usprawniają ruchy precyzyjne dłoni i palców. W początkowym etapie nauki, należy angażować wzrok, słuch i ruch w formie zabawy ruchowej w celu usprawnienia funkcji percepcyjnych: wzrokowych, słuchowych, kinestetycznych oraz ich integracji.

Dodatkowe zajęcia mają wychwycić ewentualne trudności dziecka, pracować nad nimi w okresie przygotowującym do nauki szkolnej, zapobiec przyszłej frustracji i kompleksom dziecka oraz umożliwić jego harmonijny rozwój.